ابراء عبارت از این است که داین از حق خود به اختیار صرفنظر نماید.
تفسیر ماده 289 قانون مدنی:
1- ابراء (صرفنظر کردن از حق دینی به اختیار) ایقاع میباشد که در آن تنها ارادهی بستانکار میتواند دین را ساقط نماید. شایان ذکر است که ایقاع، عمل حقوقی یک جانبه است و برای وقوع آن قصد و رضای یک طرف کافی میباشد.
2- مطابق با نظر آقای دکتر کاتوزیان، اعتبار وجود ابراء، معطوف به وجود دین است. این امر بدین معنا میباشد که ابراء پیش از بوجود آمدن دین یا پس از سقوط دین، باطل و بلااثر میباشد.
3- اگر طلبکاری، طلب خویش را به مدیون ببخشد، این بخشش از اقسام هبه خواهد بود نه ابراء چراکه اثر آن، جابهجایی حق میباشد نه اسقاط آن.
ابراء وقتی موجب سقوط تعهد میشود که متعهدله برای ابراء اهلیت داشته باشد.
تفسیر ماده 290 قانون مدنی:
1- مطابق با نظر آقای دکتر کاتوزیان، نمایندگان قانونی متعهدله اعم از ولی، وصی یا قیم او این حق را ندارند که طلب متعلق به مولیعلیه خود را به بدهکار او ببخشند مگر آنکه مبلغ طلب بسیار اندک باشد که این بخشش برای کودک جنبه تربیتی داشته باشد.
2- اگر متعهد، محجور باشد، امکان ابراء ذمه وی از دین وجود دارد چراکه اراده او در ایجاد ابراء نقشی ندارد.
ابراء ذمه میّت از دین صحیح است.
تفسیر ماده 291 قانون مدنی:
1- قانونگذار در ماده 291 قانون مدنی بیان داشته است که میتوان ذمه میّت را از دین، بری نمود. طبق نظر آقای دکتر لنگرودی، این نوع ابراء، در واقع ابراء شخصیت حقوقی ترکه میباشد.
2- مطابق با نظر آقای دکتر کاتوزیان، اگر شخصی فوت کند و ترکهای از او باقی نمانده باشد، ابراء میّت در واقع گذشتن از دینی است که هم از منظر اخلاقی و هم از منظر شرعی، بر ذمه وراث باقی مانده است.
افزودن دیدگاه
دیدگاه کاربران