(جزای نقدی اصلاحی 30-03-1403)- هرگاه کسی شخصاً یا به دستور دیگری طفل یا شخصی را که قادر به محافظت خود نمیباشد در محلی که خالی از سکنه است رها نماید به حبس از سه ماه تا یک سال و یا جزای نقدی از 82,500,000 تا 330,000,000 ریال محکوم خواهد شد و اگر در آبادی و جایی که دارای سکنه باشد رها کند تا نصف مجازات مذکور محکوم خواهد شد و چنانچه این اقدام سبب وارد آمدن صدمه یا آسیب یا فوت شود رهاکننده علاوه بر مجازات فوق حسب مورد به قصاص یا دیه یا ارش نیز محکوم خواهد شد.
مهسا باقری | وکیل پایه یک دادگستریتفسیر ماده 633 قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات:
1- قانونگذار در ماده 633 قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات در خصوص جرم رها نمودن طفل یا اشخاصی که قادر به محافظت از خود نیستند جرمانگاری نموده است. مرتکب جرم مذکور هر شخصی میتواند باشد لکن بزهدیده طفل یا اشخاصی هستند که قادر به محافظت از خود نیستند.
2- جرم رها نمودن طفل یا اشخاصی که قادر به محافظت از خود نیستند جرمی قابل گذشت (مستند به تبصره 1 ماده 100 قانون مجازات اسلامی، جرم قابل گذشت به جرمی گفته میشود که تا زمانی که شاکی شکایت خود را مطرح ننماید به جریان نمیافتد و با اعلام گذشت او تعقیب و اجرای مجازات موقوف میگردد.) و مطلق است (جرم مطلق، جرمی است که به صِرف ارتکاب رفتار مجرمانه، جرم واقع میشود و لزومی به احراز نتیجه خاصی ندارد.) و صِرف رها نمودن، جرم محسوب میگردد.
3- مکان رها نمودن طفل یا اشخاصی که قادر به محافظت از خود نیستند میتواند موجب تخفیف مجازات شود. بر این اساس اگر مکان رها نمودن، آبادی و جایی که دارای سکنه است باشد، مرتکب تا نصف مجازات مقرر در این ماده محکوم خواهد شد.
4- شخص دستوردهنده در ماده 633 قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات مباشر معنوی جرم رها نمودن طفل یا اشخاصی که قادر به محافظت از خود نیستند محسوب میگردد. سراوار توجه است «مباشر معنوی» در حقوق کیفری ایران به شخصی گفته میشود که خود عمل مادی جرم را انجام نمیدهد، اما جرم عملاً و قانوناً به او منتسب است؛ به بیانی دیگر وی از طریق دیگری جرم را انجام میدهد و در حکم فاعل مستقیم محسوب میشود.